Teater: På scena og i kvardagen!

Heile livet mitt er eit teater og... eg likar det. Ja! Det var faktisk ein radikal filosof (eg har ikkje pugga exPhil boka, så eg hugser ikkje namnet) som sa det eingong. At livet vårt berre består av roller. Roller som me har i dei forskjellige situasjonene i livet vårt. Avhengig av kven du er med, eller kva du skal. Eg trenger ikkje gruble meir på spørsmålet om kven eg er. Eg er på forskjellige scener og speler teater, i kvardagen.

Teater har alltid vore ein del av meg. Eller iallefall frå barnelagstider, i fem-seks års alderen, då det var om å gjere å late som du ikkje hadde nokon å danse med og dermed få lov å halde i handa til Henning Hekland, barnelagsledaren vår. Der fekk eg lov å vera ein heilt annen Tone, enn ho eg var "ute i offentligheita". Tilogmed i ungdomskuleåra, då alt var kaos og forferdelse, var eg den samme teater-Tone på øvingar. Eg dreiv med noko eg likte, var sikker på og flink til. Alt det andre i livet mitt vart gløymd i teaterøvingstimen kvar torsdag, tilogmed håplause forelskingar og hjartesorg (noko resten av ungdomskuletida gjekk vekk i). Det var som den timen når du ser på tv; når ein gløymer alle sine eigne problem og fokuserer på dei stakkars "greys" legene med sine store verdsproblem (Greys e forresten ein forferdelig serie).
Instruktøren vår, Melissa Hekland, betydde alt for meg og alle tilbakemeldingane frå ho gjekk rett til hjarta. Eg hugsar endå eingong ho sa at den einaste som kunne replikkane sine godt nok var meg. Eg svevde i fleire veker etterpå.
Desse inntrykka og denne viktigheita prøver eg å ta med meg vidare når eg har eigne unger på barneteater. Tenk! Tenk, viss eg kan bety i nærleiken av det Melissa betydde for meg.

I dag er eg meir teaterlig ute i kvardagen min (utanom å vera totalt forskjellige roller i forskjellige situasjoner som eg gjer stortsett heile tida). Eg tørr å vera teater-Tone, men eg viser ho berre fram til folk som kjenner meg eller folk eg er sikker på. Det er utrulig kor forskjellig ein kan vera i ein sjenert setting "Hei, eg heite Tone" vs. ein familiemiddag eller ein vaksenteatertur. Eg skjønar nesten ikkje korleis det går an å vera så forskjellig frå gong til gong. Eg må vera sjuk. Jaja, den diskusjonen har me tatt før...

Poenget med denne teksten er vell: Tørr å vær deg sjølv. Eg slår meg i hovudet kvar dag, med denne lille setningen. Utan å vite kven eg er eingong. ("vær meg sjølv,vær meg sjølv, vær meg sjølv, kem e eg?, kem e eg?, KEM E EG? Panikk). Du treng ikkje å vera nokre andre. Du treng ikkje bry deg om kven som ser deg, eller kva dei andre meiner. Du er bra nok! Drit i janteloven som prøver å rakke deg ned. Eg er så lei! LEI! Av å heile tida tenke på kva andre meiner og kva andre synest ein skal gjere.

Det er ditt valg! Du er du!


Ps! (I love you?)
Har ordna kommenteringen slik at ALLE kan kommentere, uansett om du har googlekonto eller ikkje. Så knock yourself out!

Nok ein gong: Kven er eg?

Dersom du fylgjer med her inne, så har eg hatt eit liknande innlegg for litt sidan, med hovudspørsmålet "Kven er eg?". Eg har ikkje funne noko svar, og kven veit; kanskje det aldri skjer. Det er forsåvidt greitt det. Grunnen til at eg tar dette opp igjen, er fordi eg leita gjennom den gamle pcen min frå vidaregåande i dag. Der fann eg mykje rart, deribland eksamensbesvarelsen min i norsk siste året på vidaregåande skule, altså for ca 1,5 år sidan. Kva skreiv eg om? Nettopp!Spørsmålet: "Kven er eg?". Når du les dette, så ha dette i bakhovudet: Eg overdreiv og "Maiken" er ikkje det ekte navnet til denne personen eg siktar til. Enjoy:

Kven er eg?

Eg blir ofte spurd dette spørsmålet. Enten på ei eller anna internett side, der eg skal imponera med mitt spennande vesen eller på ein fest, der eg har eit par sekunder på å imponere potensielle nye venar. Eg kunne ha funne på noko spennande å sei. Som at eg skal bli politi, jobbe for CSI, er lesbisk eller liknande. Ja, iallefall ei kvit løgn, som at eg er Noregsmester i traktorkjæring eller kokosbolleeting. Men neida! Kvar gong eg blir spurd, klarar eg ikkje fine på eit einaste vetig ord og eg blir beskjeden og stille. Det er ikkje fordi eg ikkje vil svare eller fortelje om kven eg er, men fordi eg ikkje veit kva eg skal svare. For... Kven er eg?
Jeg fekk navnet Tone og var vell ganske fornøgd med det, før eg fekk den sjokkerande nyheita: Far min ville at eg skulle heite "Maiken". Eg såg for meg Maiken som gjekk i same klasse som meg; tynn som ei flis, utadvent til tusen, aldri sjenert, stilige klede og med gutane hengande etter seg. Maiken? Kunne eg vore Maiken? Alt dette var ting eg aldri hadde og som eg visste eg aldri nokon gong kom til å få. Det gjekk til og med rykter om at Maiken allereie hadde hatt sex, og der satt eg; aleine, tretten år gamal, mildt sagt lubben, med briller og den nye gule buksa som mamma hadde anbefalt meg å kjøpe. Det var då eg byrja å tenke: Kva dersom eg hadde fått navnet Maiken? Hadde ting vore annleis då? Hadde eg vore annleis då? Og ikkje minst: Hadde eg vore akkurat som sånn som Maiken? No var det for seint å bytte navn og skaden hadde allereie skjedd: Eg var ein Tone.
Eg er ein skuleelev og det har eg vore sidan eg var seks år. I byrjinga av tida mi som skuleelev hadde eg det veldig fint på skulen, Eg likte skulearbeidet, i motsetning til Maiken, og eg viste kven eg var, nemlig ein skuleelev og klassekamerat. Ferdig med den saken. Problemet kom då både foreldre, lærarar og medelevar forventa at eg skulle bringe mine medelever med meg heim og vere vener på fritida. Då måtte eg plutselig vera Tone, ei jente eg ikkje visste kven var, samtidig som ein skuleelev og klassekamerat. Ikkje overraskande klarte Maiken dette bra, men for meg vart det for mykje og i dei verste vene-periodane holdt eg meg rett og slett heime for meg sjølv.
Om ettermiddagane jobber eg for tida på Kiwi, ein dagligvarebutikk. Då tar eg på meg maska med "Alexander Rybakk-smilet"på og er den fantastiske "kiwidama" og ikkje Tone lenger. På grunn av "Alexander Rybakk-smilet" får eg ofte høyre at eg, Tone, er så utrulig blid og hyggelig. Men det er der dei misforstår. Det er KIWIDAMA som er hyggelig. Du kjenner ikkje Tone, du! Når kundene og kollegaene mine ikkje ser meg, så prøver eg å vera sånn som Maiken. Då lure eg meg inn på lageret, drikk ein ukjøpt "Coca Cola" og gjer absolutt ingenting fornuftig. Eg klarer nesten å holde ut, før eg får dårlig samvittighet og spring bort til kassen for å betale "Coca Colaen".
Det verste er å gå på butikken uten uniform, altså når eg handle mat til meg sjølv. Ja, for eg spiser alt for mykje (når eg gløyme å vera Maiken), så det blir eit par butikkbesøk på meg utanom arbeidstida. Det er forresten derfor eg er lubben. Uansett! Der går eg rundt i min egen verden, som Tone, og vips kjenner nokon meg att som "Kiwidama". Smilande og blide kjem dei sprettande bort til meg for å starte ein samtale med den personen dei trur er ei blid og hyggelig jente. I den forferdelige ubehagelige situasjonen der eg ikkje veit korleis eg skal vera, overser eg (Tone altså, ikkje kiwidama) dei og late som om eg har det travelt. Nei! Dei kjenne meg ikkje!
Eg meldte meg forresten på "Farmen" for nokre veker sidan. Eg tenkte at personlegheita mi kunne bli bra TV og sendte inn ein søknad via internett... Vel. Eg angrer. Ikkje fordi eg meldte meg på, men på det eg skreiv i søknaden. Eg vart spurd om forskjellige ting, blant anna kva som gjer meg skikkelig sint, glad og korleis eg reagerer på ting. Så der satt eg aleine for meg sjølv ein laurdagskveld, framleis lubben, med briller og klede som mamma har anbefalt for meg, og lata som om eg var Maiken. Eg elsker Maiken! Det trur eg TV2 gjorde også.
Men mamma elsker meg og ikkje Maiken. Det er fordi ho ikkje kjenner meg. Vel, ingen kjenner meg. I kvart einaste familiebesøk, så er det det samme maset om kor flink og talentfull eg er. Ja for alkohol har eg ikkje byrja med, skulen går eg på kvar dag og eg spring rundt på jobb og gjer mitt aller beste. Som sagt: Ho kjenne meg ikkje.
No trur du sikkert at eg har dårleg sjølvtillit og slikt, men eg elsker meg sjølv altså... Når eg er full iallefall. For ja. Eg drikk ofte. Det byrja med ein liten rusbrus og etter det har det berre blitt meir og meir. Dei dyre "Baccardi" og "Tequila" flaskene blir fort tomme, men det er ved kvar einaste krone, fordi når eg drikk så slappe eg av og bryr meg ikkje om kven eg snakker med eller korleis eg er. Når eg tenkjer meg om så hadde eg vore konstant full, dersom eg hadde hatt penga til det. Farmen blir eit helvette utan alkohol!
Heldigvis er eg snart ferdig på skulen, dersom eg overlever med det høge fraværet mitt. Dersom eg hadde heitt Maiken, kunne eg ha vore ferdig med skulebenken for lenge sidan. Då kunne eg hatt ein eller annan jobb og ein lausunge å tatt vare på. Du skjønner. Etter ungdomskulen, då eg ikkje hadde ein anelse om kva eg skulle gjere og kven eg var, kunne eg ha vore like kul som Maiken og slutta. Kva gjorde eg? Eg valde å sitte på skulebenken i tre år til. Eg høyrde på mamma, noko eg alltid har gjort. Tre år seinare sitt eg her; framleis på skulebenken, lubben med briller og med klede som mamma.... Ja, du skjønner. Tenk deg! Eg kunne ha hatt 1095 dagar med fest, moro, babylaging og hor. Ja, slik som Maiken.

Du har kanskje fått med deg at eg ikkje har ein anelse om kva eg skal bruke tida mi på framover. Eg prøver framleis å finne ut kven eg er og kva eg vil. Det blir vell meir skule, dersom eg fortsetter å høyre på mamma sine råd. Men ein ting seier eg deg, og ikkje gløym det: Eg kunne vore Maiken!

Fridom!

Dei andre sitt blikk
Blikket dømmer
Korleis får eg dei til å forstå?
Nei. Eg rømmer!

Hjarta seier meg:
Snu, fortel dei og lev
Men blikka deira er der
Redsel, dei meg gjev

Dei andre
Dei har mange grunnar
Dei ramsar dei opp
frå sine hatfulle munnar

Min fridom
betyr ikkje mykje
Eg bør gjere som dei fleste
Gløyme min lykke

Men så høyrer eg nokon
som kviskrar meg i øyra
"Kva har du gjort gale?
La meg få høyra"

Eg snur
Vender heim
Eg fortel
Eg lever

Så kjem blikket

Og eg
Mitt hovud hever

Bussjåfører på Osterøy!

Som kanskje mange veit, har eg vore litt i ilden pga. mitt lille dikt i Bygdanytten for ei stund tilbake. For dei som treng ein oppfriskning, kjem diktet her:

Bussjåfør, ein mann med godt humør?

Ein gjeng frå Osterøy tok seg ein tur på byn,
Noko som alltid utviklar seg til eit fantastisk syn.
Dansa på bordet og viste seg fram,
Datt ned frå bordet, vart nesten lam.

Gjengen frå Osterøy ville heim
Var litt lei av "all the fame"
Fortvilte og trøytte skjedde det værste
Bussen køyrde forbi det meste

Lettere stressa,
men med eit smil om munn,
gjorde me eit bussjåfør funn.

Bussen til Arna stod der og skinte,
men det endra seg raskt då me møtte han sinte.
Me spurte så fint om han kunne hjelpe,
Det var ikkje akkuratt som om me forlanga å få snøen til å smelte.

Bussjåføren, som tydeligvis ikkje har lært å smile,
løfta ikkje ei einaste mine.
Han sa: "Ser det ut som om dette er mitt problem, jente?"
De skulle sett blikket han sendte.

Han har det heilt sikkert ikkje lett denne bussjåfør,
Oss flotte Osterøyjente, gjorde han nok litt ør.
Me skjønar at det ikkje alltid kan vera lett,
og at fulle ungdommar kan gjera deg litt mett.
Men ditt sure ansikt fekk turen til å verka som fleire hundre mil.
Og tru meg. Neste gong vel me bil!


I neste bygdanytt fekk eg svar frå sjåføren, der han beskylte meg for å vera ein bortskjemt og full jenteunge, som forlanga å bli køyrd heim. I tillegg kom ein innlegg, der eg vart samanlikna med folk som bit bussjåførar. Eg følte at detta vart feil (men for all del, kanskje eg er bortskjemt?), og kom med eit innlegg tilbake. Dette stoppa bygdanytt, fordi redaktøren synest dette var "totalt uinteressant".

Så... Er temaet blitt litt aktuellt igjen. Bussjåførarane får som det flagrar av sinte foreldre og passasjerer. Litt fordi det er eit rotete system, men mest pga. bussjåførar utan respekt. Eg er heilt einig og vil derfor kome med svaret mitt, som aldri kom på trykk. For det er dette eg meinar med diktet:

Bussjåfør, ein mann som bør ha godt humør!

Eg valgte å skriva eit dikt og ikkje eit "seriøst klagebrev" om busshendinga i Bergen, for å få fram at dette ikkje er det største problemet i verda. For det er det ikkje. Men sidan diktet mitt i avisa 2/2 tydeligvis vart kraftig misforstått og sidan eg har vorten samanlikna med busspassasjerar som bit bussjåførar, har eg lyst å kome med ei seriøs forklaring av diktet:

I fyrste vers innrømmer eg ærleg at eg hadde alkohol i blodet denne laurdagskvelden. Eg hugsar allikevel siste del av kvelden detalj for detalj og veit at eg ikkje var "den frekke fulle jentungen" du prøver å få meg til å verke som.

Me var rundt 15 menneske i forskjellige aldrar frå Osterøy som stod å venta ved Osterøybusskuret på Bryggen. Både gutar og jenter, menn og kvinner. På grunn av at det var mange (høge) menneske på bussplassen som skulle andre plassar og fordi eg er rundt 150 cm høg, var det vanskeleg å ha oversikt over området. Eg valgte difor den høgaste guten til å jevnlig sjekke om bussen var bak folkemengden og dei andre bussane. I ettertid viser det seg at den høgaste guten også hadde høgst alkoholinntak den kvelden og var lite egna til oppgåva, noko som resulterte i at Osterøybussen køyrde forbi Osterøybusskuret. Me gjorde ein liten feil og bussjåføren ein liten feil. Ferdig.

*

Men kjære bussjåfør!
Problemet for meg denne kvelden var ikkje bussen som aldri kom eller den lange bussturen heim. Problemet var eit ansikt utan smil. For jo! Eg spurte fint om hjelp og vart møtt med ditt sure ansikt og svar om at dette ikkje var ditt problem. Eg forklarte fint at alt eg lurte på var om du kunne få kontakt med Osterøybussen som nettopp hadde køyrd forbi og eg forlangte ALDRI å bli køyrd heim til døra av deg. Då du deretter skjellte meg ut fordi eg forstyrra deg i den vanskelege oppgåva "1000 kr - 94 kr = ?" kom eg med ein kommentar om at ein bussjåfør bør kunne gjere to ting samtidig. Eg beklager dersom du såg på dette som : "ein masse dritt om meg som person" og dersom du vart såra av dette.

Eg meiner ikkje at bussjåfører skal overgå seg sjølv og køyre fulle ungdommar heim langt etter arbeidstid. Eg meiner ikkje at dei skal finna seg i drittslenging eller "gjer som eg vil" innstillingar. Eg ser heller ikkje på bussjåfører som boss og eg kjenner mange flotte bussjåførar.

*

Men! Eg meiner at dersom ein ikkje klarar å smile eller å møte menneske med høflighet og respekt, så bør ein ikkje befinna seg i eit serviceyrke. Eg er fullt klar over at du og alle andre bussjåfører møter mange utakknemlige og sure menneske på ein arbeidsdag, men eg er heilt sikker på at dersom du hadde såtte deg ned i sjåførsetet med ei anna innstilling, så hadde mange av desse sure ansikta endra seg til smilande ansikt. Noko som hadde resultert i at du hadde fått ein betre dag og at passasjerande hadde valgt å ta buss med deg igjen.

Eg håper at denne forklaringa var forklarande og at me begge to kan legge denne saka inn i gløymeboka, men hugs:

"SMIL! Du er på scena!"

Ei smilande helsing frå Tone Mjelde

Osterøymoral?

Plutseleg var den 1 år og 6mnd gamle bygdanytt avisa der og alle kjenslane kom straumande tilbake. Skuffelsen, den store klumpen i magen og ikkje minst sinnet.
"Russen fråsolen 20 000,- på elevfest".

Me hadde gjort dette før og alt hadde gått smertefritt og med eit godt overskot. Denne festen endte annleis med 2 knuste vindauge, ei knust hovuddøyr og 20 000 kr fråstolne inngangspengar. Me var kanskje litt naive med 165 gjestar å halde styr på, men dette var tross alt folk me alle visste kven var. Me satt igjen med utgifter på 10 000 kroner, i motsetning til det realistiske målet vårt på 15 000 i pluss. Russedåpen og andre arrangement såg urealistiske ut. Så skjedde det utrulege. Ein anonym, eldre mann, leverte 25000 til oss via bygdanytt sitt kontor. Han ville hjelpe oss med utgiftane og ynskje oss ei fin russetid. Me gav dei 5000 ekstra kronene til Kreftforeningen sitt krafttak mot kreft.

Eg veit at fråstelinga av inngongspengane våre ikkje er ei svært spesiell hending. Det skjer faktisk ofte. Me har alle høyrt om inngongspengar som har vorte stolen på mange festar på Osterøy. Ingen seier noko, ingen innrømmer noko og politiet henleggjer saken.

Dette er ikkje noko eg går å tenkjer på kvar dag, men nokre gongar når eg sitt i kassa på kiwi, går innpå bussen, går på fest eller helser på ein gjeng. Så tenkjer eg: "Er det du? Er det du som stal pengane våre?" For det verste med det heile er at eg kanskje ser deg ofte. Og at du ser meg eller ein av oss i klassen og veit kva du har gjort. Eg klarar berre ikkje å skjøne at du går rundt, feig som du er, og trur at alt er greitt. At det du gjorde er greit. Hugsar du, i det heile tatt, kva du brukte pengane våre på?

Eg vil at du skal tenkje på mannen som, ute av det blå, gav oss 25 000 kroner. Av rein godheit! Ein mann som ikkje hadde noko med saken å gjere, men som likevel kjende medkjensle for andre og retta opp i di gjerning og din feil. Og ikkje minst utan å ynskje noko oppmerksemd eller takk.

Ein mann, som viste oss kor stort mennesket kan vera, rett etter du viste oss kor feigt og usselt det også kan vera.

Kven utfordrar du til neste runde i stafettpinnen?

Du veit den "stafettpinne" tingen dei har bak på Bygdanytt. Der "stafettpinnen" går frå person til person i bygda, som blir intervjua om kven dei er. Det er ein god blanding av folk som har blitt intervjua allereie og ein ser tydelig kven som har morosame og artige personligheitar og kven som ikkje har det. I det siste har eg byrja å tenke: Kva dersom eg vart vald? Kva skal eg gjere eller sei for at det blir interessant å lese. Og tenk dersom eg blir ein av dei kjedelige personane, som ikkje har eit spanande og morosamt liv. Tenk dersom intervjuet blir så kjedelig at folk berre gidd å lese den siste linja: "Kven utfordrar du til neste stafettrunde? ....".

Eg håper det er fleire enn meg som tenkjer på dette, ellers så kan eg verke ein smule innbilsk. Men det er ikkje på den måten altså. Eg stressar berre litt med tanken på kva eg skulle sagt og svart på spørsmåla. Liksom. For å vera meg sjølv mest mogleg. For å få fram den eg egentlig er og ikkje minst at folk skal kjenne meg igjen og ikkje begynne å lure på om eg e ein heilt annan person enn dei kjenner.

For kven er eg? Er eg snill eller er eg irriterande? Er eg morosam, eller trur eg det berre sjølv? Er eg arbeidsom eller bestemmer eg for mykje? Er eg eit "ja-menneske", eller seier eg berre ja til det eg liker å gjere? Er eg spontan, eller tenkjer eg for mykje? Er eg lykkelig, eller deprimert? Vell. Tingen er at eg er alt dette, med forskjellige menneske. Opp gjennom åra (no verkar det som om eg er erfaren og gammal og har levd ein grusomt langt liv) har eg vorte kjend med ein god del folk. Unger, ungdommar, vaksne, godt vaksne, eldre og gamle menneske. Og eg synest det er fantastisk å kunne omgås med både folk på min egen alder og eldre og ha det like kjekt med begge grupper. (Godt eksempel: vaksenteatergruppa i Mjeldalen) Men jo meir eg tenkjer på alle dei forskjellige menneska eg kjenner, så lurar eg på om eg er forskjellige Tone`er når eg er med dei. Det er som mamma sa til ein beundrar av meg, etter han hadde sagt at eg var den mest smilande personen i bygda, og spurd om eg var lika smilande heima: "Vell. Ho må ta det ut over nokon, for å sei det slik".
Spelar eg så mange forskjellige rollar? Og kven av desse rollene er eg mest? Den smilande Kiwi-Tone utan nokon problem, eller den gretne familie-Tone som blir sur dersom ho ikkje får det som ho vil? Sjølvsagt vil eg vera den smilande Tone, men spelar eg egentlig berre eit skodespel?

Eg kjem meg ikkje vekk frå spørsmålet: Kven er eg?

Eit rutinelaust liv!

Når eg søker etter ein definisjon på rutiner på google, kjem det opp at rutiner er ein "feridghet tilegna med øvelse". Internettn meine altså at ein kan øva seg til eit rutinefyllt liv. Og legg altså, naturlegvis, ordet "rutiner" i "gode ting" kassen ved å bruke ordet "ferdighet". Gudane veit (ikkje at eg trur på gudar) kor mykje eg har prøvd og kor langt eg er frå å få eit rutinefyllt liv. No har eg rett og slett gitt opp.

Samfunnet me lever i, liker rutiner og av og til føler eg at me blir pressa til å ha det mest mogleg kjedeleg. For all del. Nokre liker det. Eg seier ikkje at alle skal vera "rotehåve" (som oss andre blir kalla). Men har du ikkje merka at rutinene prøve å presse seg på deg heile tida? Dei prøver å lure deg med at eit rutinefyllt liv er det beste for deg. På ein eller annan måte er det at kvardagen din er mest mogleg lik og har like oppgåver, blitt ein "eg har blitt vaksen" ting. Its fucked up!

Korfor er ikkje livet mitt rutinefullt?
Vell. Eg er ganske spontan, har eg funne ut. Og spontanitet passar ikkje så veldig godt med rutiner. F.eks dersom eg plutseleg bestemmer meg for å sove i Mjeldalen og ikkje i Lonevåg, så ligg asthma medisinen min i Lonevåg og skrik: "Du må ta meg morgon og kveld". Ikkje minst diverse piller som vil i magen minn og tannbørsten som alle burde bruke kvar dag.

Gløymskheit er også ein stor stor faktor opp i det heile. Eg gløymer desse rutine tinga. Ashmamedisinen blir aldri tatt til riktig tid og sånne uviktige avtalar kan heller venta, ifølge underbevistheita mi.

Eg blir også lei ganske fort. Mangel på tålmodighet, kan me kalle det.
Eg blir lei av å gjere det samme, kvar dag. Ingen forandringar eller utfordringar. Huff. Treningssenter f.eks. Gørr kjedeleg dersom det blir det samme gamle greina kvar gong. Eller ein vaskejobb, som gjer meg så og sei INGENTING.

Eg er også litt sta og like ikkje å bli pressa.
For akkuratt eit år sidan gjekk eg siste året på vgs og var så lei av rutina: "gå på skulen" at eg var rett og slett heime i perioda. Eg boikotta heile driten, fordi eg følte meg pressa til å måtte gå på skulen. Tenk dersom eg hadde lyst til å gjera noko anna den dagen. Eg meine ikkje nåkke uvetig. Men f.eks dugnadsarbeid eller eit besøk til farfar, som eg ser alt for sjeldan. Bryr rutinene seg om det? Neida.

For å vera heilt ærleg... Så hatar eg det. Eg hatar eit liv fullt av rutiner. Eg kan ikkje fordra å måtte gjere det samme kvar dag. Det gjer meg grøssningar på ryggen. Eg hatar presset til å måtte gjere noko, ikkje av rein vilje, men fordi du må.

No tenker du sikkert: "Dette ser bra ut på CVen din, Tone". Men, missforstå meg rett. Eg har ingenting imot å jobbe med noko, men dersom dette skal vera langvarig, så må eg like det. Eg har ingenting imot og gjere ting eg ikkje liker innimellom. Men no snakker eg om sånn resten av livet. Ska ting vare, så treng eg ein grunn til å stå opp om morningane. Eg treng viljen og gnisten. Eg kunne ha jobba dugnad dag ut og dag inn, fordi eg er engasjert og glad i det eg jobber for.
Eg er faktisk heilt forbanna sikker på at desse teite rutinene ikkje klarar å ødelegge for meg i framtida. Greit. Kanskje eg dør av eit asthma anfall eller har veldig dårlig ånde, men utanom dette, så skal eg klare meg.

Så rutiner. Fuck off! Its my life!