Livet med døden

Døden overvelder meg
Den drar meg ned og tærer meg opp
Kviskrer i øyret mitt:
"Alle rundt deg forsvinner,
du er snart alene".
Den skremmer meg
Med sitt mørke og sin uendelige kulde
Får meg til å skrike av redsel,
Gir meg ingen grunn til å ville leve

Døden lurer meg
Selv om det er eg som vil lure døden
Den gir meg ikke tid
lar meg ikkje sei ord som kan hjelpe
Den sier: "Nå tar eg deg,
Ingen andre blir med deg"
Den kommer bakfra
Raskt og uventet
Gir meg ingen sjangs
til å forlate dere i fred

Døden styrker meg
Den får meg til å se alt eg har
og ka eg kan miste
Den gir meg livsglede og en mening med livet
Den synger:
"Lev livet, mens du kan det,
Du er ikke alene"
Den viser meg alt
Som eg kommer til å savne
Gir meg en grunn til å ville leve lengre
Døden gir meg livet

© Tone Mjelde

Hemmelig blogging?

Eg ser ikkje på meg sjølv som ein person som absolutt må utrykka meiningane sine heila tie, men her på bloggen så kan det verke som om eg er ein slik person, og ikkje minst at eg er veldig negativ om alt. Vel, eg veit ikkje kvifor, men når eg ikkje har det så bra, er trist eller når eg er irritert eller sur over noko, så skriv eg... Kanskje for å roe meg ned, eller for å blir høyrt på ein eller annan merkelig måte. Eg veit ikkje. Eg skriv iallefall.

I det siste har eg fått nokre munnlege kommentarar på blogginga mi, og eg har funne ut at denne blogginga mi egentlig er litt flaut. Når nokon ute i det verkelege liv nemnar blogginga mi, så blir eg litt sånn: "eg meiner ikkje det som står der altså", sjølv når eg veit at eg meiner det.
Kvifor er det slik at eg ikkje tørr å sei meiningane mine ute i det verkelege liv og når eg er her i "eg kan sei ka eg vil-bloggverda", så er eg super sjølvsikker? For eksempel: For nokre veker sidan møtte eg ei dame, som var sendt frå Jahovas vitne og ville stoppa meg og fortelje om skapelsen og livet. Og kvifor står eg der i nermare 10 minutt, jattar med og latar som om eg er enig i det ho seier? Kvifor seier eg ikkje det som det er: At eg rett og slett ikkje er interessert... ?

Er eg ei pingla eller er eg redd for å såra andre? Jadda jadda jadda. Klaging, klaging, klaging... Kanskje ein blanding.

Er det fleire der ute som slit med ærlegheita si i det verkelege liv?

Money, money, money. Must be funny...

Studentlivet er pengelaust og eg må innrømma at eg slit med å ikkje kjøpa alt som kjem øve meg. (Viss det er nokre som les dette som klarar å gå inn i ein butikk å berre sjå og ikkje kjøpe, vennligs kom ut av skapet og gje meg nokre tips!!!!) Studentlånet/stipendet er rundt 6600 kroner i månaden eller noko. Ca 45% eller noko av dette blir stipend dersom eg består faga mine (herreguuuuuuud, eg kan ikkje stryka). Resten er lån, som eg eingong må betala tilbake. Den tid den sorg liksom. I tillegg jobbar eg. Planlagt skulle eg jobbe annan kvar helg. Men sidan dette berre vart rundt 3000 kr på konto, så har eg plana om å prøva å jobba litt meir. 4500 kroner går i ei herskens husleige, så då er allereie mykje fare.

Eg har alltid vore vand med å ha penga. Dette høyres bortskjemt ut, og det er det forsåvidt også, men ikkje heilt. Greitt nok. Mamma og dei har alltid kunne hjelpt meg dersom det er noko, men samtidig har eg "jobba" sidan eg var 13-14 år, då eg byrja å gå med aviser i Haus om søndagar. Vidare fylgte vaskejobb på Kiwi og butikkdama på Kiwi. Samtidig har eg alltid spart ganske greit og har alltid hatt litt penga på lager, som eg kan bruke i krisesituasjoner ("Mååå berre ha ny og kul og fancy mobil lizzm").

Men! Så kom denne reisa te Sør Afrika der eg brukte opp alle pengane mine og la på meg rundt 10 kg. Korleis dette er mogleg, har eg spurt meg sjølv om nokre gongar. Ting er ikkje allitd slik ein skulle tru. Planen om å gå ned 20 kg og bruke pengane mine fornuftig gjekk iallefall til dunders, men eg har vel konkludert med at det likevel var verdt det.
Så her sitt eg: Blakk, prøvar å spare nokre kroner på sparegrisen i ny og ne, men ellers heilt forbanna blakk. Ikkje har eg framtidsplanar som kan sikra meg oljepengar eller facebook millionar heller. Akkurat no ser det ut som det blir ein evig student av meg og dermed evig blakk.

Ehm. Dette innlegget skulle egentlig vera positivt, men sjølvsagt har mine tankar fått det negativt. Eg skulle fortelje dykk at eg har klart meg denne månaden (okei, det er 6 dagar før eg får lønn, men ja. Det nermar seg). Tross kunn 3000 i lønn + lån. Greit, så har eg nermast BUDD heima i Mjeldalen den siste månaden og fråtsa i mat, MEN eg klarte da, mot alle odds. Maby I am learning...

Fleire som slit med økonomien?

Finns det ei anna side?

For tida er det grådig "in" med desse overnaturlege seriane på tv. Ja, til og med prinsessa vår Martha Louise slår til med å "kome ut av skapet", som ein englesnakkar. Program som "Åndenes Makt" visar oss at det finns opptil fleire spøkelseshus i Noreg og i programmet "Den andre siden" får me høyre drøssevis av overnaturlege opplevingar og kjensler. Kva er denne fasineringa av dette mystiske som foregår utanfor vår oppfattelse? Er denne trua på sjela som uavhengig av kroppen iferd med å bli ein slags allmenn religion i Noreg?

Eg har aldri trudd på spøkelser, ånder eller Gud. Eller. Eg har hatt mine forvirrande periodar i oppveksten der eg eksprimenterte med både bønn og tilkalling av ånder (ein slik fase må vell alle igjennom og nokon blir forsåvidt i denne fasen resten av livet). Utenom det har eg vore av oppfattninga at alt berre er innbildning. Alle slags skumle situasjonar, som eg og andre har hatt, har eg tilslutt konkludert med var innbildning. Eller innbildning er kanskje eit sterkt ord. Eg trur det er psyken som spelar oss eit lite puss. Eit eksempel på dette, som freaka meg heilt ut, er då eg og venegjengen (trur me var rundt 16-17år) hadde sett "The exosism of Emoly Rose" (ingen anelse korleis dette staves og gidd ikkje finna da ut). Der var hovudpoenget at kl.3 om natta var tidspunktet då alle vonde ånder kom ut og gjorde all slags forferdelige ting med deg, som å bli besatt av ein demon osv. Nokre veker etter dette, når det største sjokket hadde lagt seg, så vakna eg opp mitt på natta av at nokon kviskra meg i øyra. Eller. Eg trudde iallefall det. Eg vakna iallefall av ein lyd og av ein forferdelig kjensle. Det gjorde rett og slett ilt inni meg og eg fekk det for meg at eg måtte sjekke at alle i familien min hadde det bra. Eg gjekk ein kjapp runde inn til Carina, Mons-Helge, mamma og pappa (som alle vart sure fordi eg vakna dei midt på natta). Etter dette gjekk eg ned i senga og sendte ein melding til Karoline Mjelde om at eg hadde fått denne forferdelige kjensla og ville berre sei at eg var glad i ho og håpa alt va bra med ho. Ho skjønte sikkert ikkje bæret då ho såg meldingen neste morgon, men men. Neste morgon blei det og eg var på Kiwi Kiwi på jobb. I lunsjen satt eg og bladde gjennom meldingen eg hadde sendt til Karoline, litt flau og sånn. MEN! Då oppdaga eg til forskrekkelse at eg hadde sendt meldinga til ho 03.06 på natta! Dette betyr at eg vakna ca. kl.3 av denne lyden og ekle kjensla. Oh my good liksom. Kva var dette? Var det åndene som ville ta meg? I mine eldre dager har eg funne ut at det rett og slett var underbevistheita mi, som kødda med meg. Ja... Eg vel å tru det!
Eg klarar heller ikkje å tru på desse tv programma, nettopp fordi det er tv program. Kva veit me om det som foregår "behind the scenes"? Eg vel å tru på Kristian Valen versjonen der ("Hæær e de nåkkaa") , sjølv om eg må innrømme at eg blir fasinert av program som "Åndenes Makt".

Eg er ein Agnostikar (dersom det er slik me skriv det). Eg trur iallefall på Agnostisme. Dette betyr at eg nekter for at me kan vite noko om det finnes ein Gud eller noko overnaturleg. Derfor tar eg rett og slett ikkje stilling til Gud og allslags spøkelse. Eg orkar ikkje bruka tida mi på dette (utanom å sjå desse nermast underhaldningsprogramma som Åndenes Makt og denne filosoferinga mi her på bloggen). Dette er rett og slett utanfor min forstand, kunnskap og verd. Eg har faktisk meld meg ut av Statskirka, noko som eg overraska meg sjølv med. Det er faktisk overraskande skummelt å vera utanfor det trygge og norske kirkesamfunnet, som me innbiller oss at me er ein del av. For meg vart det iallefall feil å vera ein del av Den Norske Kirke når eg verken gjekk i kyrkja, trudde på Gud eller vil ha eit bryllup eller ein begravelse der dei snakkar om, nettopp: Gud! Den einaste grunnen, som kunne holde meg inne i kyrkja er tradisjonar. Å bryte ut og oppheve tradisjonar er ikkje berre berre. Og kva gjer eg når eg ein gong vil gifte meg eller "døype" ungen min av rein tradisjon. Det forsåvidt greitt å vera gift pga.kjærleik og rettigheiter også, men mykje av desse kyrkjelege tinga gjer me, nettopp fordi det er ein tradisjon som er innskreven i liva våre utan at me trur på Gud.

For meg blir det å bruke tida mi på Gud og det over meg bortkasta. Reglane i samfunnet, verdien i menneske, kjærleiken og samvittigheita mi klarar seg utan at det må stå i ei bok som Bibelen. La den trøyste dei som trøystast kan. Eg vil trøyste meg sjølv.

Teater: På scena og i kvardagen!

Heile livet mitt er eit teater og... eg likar det. Ja! Det var faktisk ein radikal filosof (eg har ikkje pugga exPhil boka, så eg hugser ikkje namnet) som sa det eingong. At livet vårt berre består av roller. Roller som me har i dei forskjellige situasjonene i livet vårt. Avhengig av kven du er med, eller kva du skal. Eg trenger ikkje gruble meir på spørsmålet om kven eg er. Eg er på forskjellige scener og speler teater, i kvardagen.

Teater har alltid vore ein del av meg. Eller iallefall frå barnelagstider, i fem-seks års alderen, då det var om å gjere å late som du ikkje hadde nokon å danse med og dermed få lov å halde i handa til Henning Hekland, barnelagsledaren vår. Der fekk eg lov å vera ein heilt annen Tone, enn ho eg var "ute i offentligheita". Tilogmed i ungdomskuleåra, då alt var kaos og forferdelse, var eg den samme teater-Tone på øvingar. Eg dreiv med noko eg likte, var sikker på og flink til. Alt det andre i livet mitt vart gløymd i teaterøvingstimen kvar torsdag, tilogmed håplause forelskingar og hjartesorg (noko resten av ungdomskuletida gjekk vekk i). Det var som den timen når du ser på tv; når ein gløymer alle sine eigne problem og fokuserer på dei stakkars "greys" legene med sine store verdsproblem (Greys e forresten ein forferdelig serie).
Instruktøren vår, Melissa Hekland, betydde alt for meg og alle tilbakemeldingane frå ho gjekk rett til hjarta. Eg hugsar endå eingong ho sa at den einaste som kunne replikkane sine godt nok var meg. Eg svevde i fleire veker etterpå.
Desse inntrykka og denne viktigheita prøver eg å ta med meg vidare når eg har eigne unger på barneteater. Tenk! Tenk, viss eg kan bety i nærleiken av det Melissa betydde for meg.

I dag er eg meir teaterlig ute i kvardagen min (utanom å vera totalt forskjellige roller i forskjellige situasjoner som eg gjer stortsett heile tida). Eg tørr å vera teater-Tone, men eg viser ho berre fram til folk som kjenner meg eller folk eg er sikker på. Det er utrulig kor forskjellig ein kan vera i ein sjenert setting "Hei, eg heite Tone" vs. ein familiemiddag eller ein vaksenteatertur. Eg skjønar nesten ikkje korleis det går an å vera så forskjellig frå gong til gong. Eg må vera sjuk. Jaja, den diskusjonen har me tatt før...

Poenget med denne teksten er vell: Tørr å vær deg sjølv. Eg slår meg i hovudet kvar dag, med denne lille setningen. Utan å vite kven eg er eingong. ("vær meg sjølv,vær meg sjølv, vær meg sjølv, kem e eg?, kem e eg?, KEM E EG? Panikk). Du treng ikkje å vera nokre andre. Du treng ikkje bry deg om kven som ser deg, eller kva dei andre meiner. Du er bra nok! Drit i janteloven som prøver å rakke deg ned. Eg er så lei! LEI! Av å heile tida tenke på kva andre meiner og kva andre synest ein skal gjere.

Det er ditt valg! Du er du!


Ps! (I love you?)
Har ordna kommenteringen slik at ALLE kan kommentere, uansett om du har googlekonto eller ikkje. Så knock yourself out!

Nok ein gong: Kven er eg?

Dersom du fylgjer med her inne, så har eg hatt eit liknande innlegg for litt sidan, med hovudspørsmålet "Kven er eg?". Eg har ikkje funne noko svar, og kven veit; kanskje det aldri skjer. Det er forsåvidt greitt det. Grunnen til at eg tar dette opp igjen, er fordi eg leita gjennom den gamle pcen min frå vidaregåande i dag. Der fann eg mykje rart, deribland eksamensbesvarelsen min i norsk siste året på vidaregåande skule, altså for ca 1,5 år sidan. Kva skreiv eg om? Nettopp!Spørsmålet: "Kven er eg?". Når du les dette, så ha dette i bakhovudet: Eg overdreiv og "Maiken" er ikkje det ekte navnet til denne personen eg siktar til. Enjoy:

Kven er eg?

Eg blir ofte spurd dette spørsmålet. Enten på ei eller anna internett side, der eg skal imponera med mitt spennande vesen eller på ein fest, der eg har eit par sekunder på å imponere potensielle nye venar. Eg kunne ha funne på noko spennande å sei. Som at eg skal bli politi, jobbe for CSI, er lesbisk eller liknande. Ja, iallefall ei kvit løgn, som at eg er Noregsmester i traktorkjæring eller kokosbolleeting. Men neida! Kvar gong eg blir spurd, klarar eg ikkje fine på eit einaste vetig ord og eg blir beskjeden og stille. Det er ikkje fordi eg ikkje vil svare eller fortelje om kven eg er, men fordi eg ikkje veit kva eg skal svare. For... Kven er eg?
Jeg fekk navnet Tone og var vell ganske fornøgd med det, før eg fekk den sjokkerande nyheita: Far min ville at eg skulle heite "Maiken". Eg såg for meg Maiken som gjekk i same klasse som meg; tynn som ei flis, utadvent til tusen, aldri sjenert, stilige klede og med gutane hengande etter seg. Maiken? Kunne eg vore Maiken? Alt dette var ting eg aldri hadde og som eg visste eg aldri nokon gong kom til å få. Det gjekk til og med rykter om at Maiken allereie hadde hatt sex, og der satt eg; aleine, tretten år gamal, mildt sagt lubben, med briller og den nye gule buksa som mamma hadde anbefalt meg å kjøpe. Det var då eg byrja å tenke: Kva dersom eg hadde fått navnet Maiken? Hadde ting vore annleis då? Hadde eg vore annleis då? Og ikkje minst: Hadde eg vore akkurat som sånn som Maiken? No var det for seint å bytte navn og skaden hadde allereie skjedd: Eg var ein Tone.
Eg er ein skuleelev og det har eg vore sidan eg var seks år. I byrjinga av tida mi som skuleelev hadde eg det veldig fint på skulen, Eg likte skulearbeidet, i motsetning til Maiken, og eg viste kven eg var, nemlig ein skuleelev og klassekamerat. Ferdig med den saken. Problemet kom då både foreldre, lærarar og medelevar forventa at eg skulle bringe mine medelever med meg heim og vere vener på fritida. Då måtte eg plutselig vera Tone, ei jente eg ikkje visste kven var, samtidig som ein skuleelev og klassekamerat. Ikkje overraskande klarte Maiken dette bra, men for meg vart det for mykje og i dei verste vene-periodane holdt eg meg rett og slett heime for meg sjølv.
Om ettermiddagane jobber eg for tida på Kiwi, ein dagligvarebutikk. Då tar eg på meg maska med "Alexander Rybakk-smilet"på og er den fantastiske "kiwidama" og ikkje Tone lenger. På grunn av "Alexander Rybakk-smilet" får eg ofte høyre at eg, Tone, er så utrulig blid og hyggelig. Men det er der dei misforstår. Det er KIWIDAMA som er hyggelig. Du kjenner ikkje Tone, du! Når kundene og kollegaene mine ikkje ser meg, så prøver eg å vera sånn som Maiken. Då lure eg meg inn på lageret, drikk ein ukjøpt "Coca Cola" og gjer absolutt ingenting fornuftig. Eg klarer nesten å holde ut, før eg får dårlig samvittighet og spring bort til kassen for å betale "Coca Colaen".
Det verste er å gå på butikken uten uniform, altså når eg handle mat til meg sjølv. Ja, for eg spiser alt for mykje (når eg gløyme å vera Maiken), så det blir eit par butikkbesøk på meg utanom arbeidstida. Det er forresten derfor eg er lubben. Uansett! Der går eg rundt i min egen verden, som Tone, og vips kjenner nokon meg att som "Kiwidama". Smilande og blide kjem dei sprettande bort til meg for å starte ein samtale med den personen dei trur er ei blid og hyggelig jente. I den forferdelige ubehagelige situasjonen der eg ikkje veit korleis eg skal vera, overser eg (Tone altså, ikkje kiwidama) dei og late som om eg har det travelt. Nei! Dei kjenne meg ikkje!
Eg meldte meg forresten på "Farmen" for nokre veker sidan. Eg tenkte at personlegheita mi kunne bli bra TV og sendte inn ein søknad via internett... Vel. Eg angrer. Ikkje fordi eg meldte meg på, men på det eg skreiv i søknaden. Eg vart spurd om forskjellige ting, blant anna kva som gjer meg skikkelig sint, glad og korleis eg reagerer på ting. Så der satt eg aleine for meg sjølv ein laurdagskveld, framleis lubben, med briller og klede som mamma har anbefalt for meg, og lata som om eg var Maiken. Eg elsker Maiken! Det trur eg TV2 gjorde også.
Men mamma elsker meg og ikkje Maiken. Det er fordi ho ikkje kjenner meg. Vel, ingen kjenner meg. I kvart einaste familiebesøk, så er det det samme maset om kor flink og talentfull eg er. Ja for alkohol har eg ikkje byrja med, skulen går eg på kvar dag og eg spring rundt på jobb og gjer mitt aller beste. Som sagt: Ho kjenne meg ikkje.
No trur du sikkert at eg har dårleg sjølvtillit og slikt, men eg elsker meg sjølv altså... Når eg er full iallefall. For ja. Eg drikk ofte. Det byrja med ein liten rusbrus og etter det har det berre blitt meir og meir. Dei dyre "Baccardi" og "Tequila" flaskene blir fort tomme, men det er ved kvar einaste krone, fordi når eg drikk så slappe eg av og bryr meg ikkje om kven eg snakker med eller korleis eg er. Når eg tenkjer meg om så hadde eg vore konstant full, dersom eg hadde hatt penga til det. Farmen blir eit helvette utan alkohol!
Heldigvis er eg snart ferdig på skulen, dersom eg overlever med det høge fraværet mitt. Dersom eg hadde heitt Maiken, kunne eg ha vore ferdig med skulebenken for lenge sidan. Då kunne eg hatt ein eller annan jobb og ein lausunge å tatt vare på. Du skjønner. Etter ungdomskulen, då eg ikkje hadde ein anelse om kva eg skulle gjere og kven eg var, kunne eg ha vore like kul som Maiken og slutta. Kva gjorde eg? Eg valde å sitte på skulebenken i tre år til. Eg høyrde på mamma, noko eg alltid har gjort. Tre år seinare sitt eg her; framleis på skulebenken, lubben med briller og med klede som mamma.... Ja, du skjønner. Tenk deg! Eg kunne ha hatt 1095 dagar med fest, moro, babylaging og hor. Ja, slik som Maiken.

Du har kanskje fått med deg at eg ikkje har ein anelse om kva eg skal bruke tida mi på framover. Eg prøver framleis å finne ut kven eg er og kva eg vil. Det blir vell meir skule, dersom eg fortsetter å høyre på mamma sine råd. Men ein ting seier eg deg, og ikkje gløym det: Eg kunne vore Maiken!

Fridom!

Dei andre sitt blikk
Blikket dømmer
Korleis får eg dei til å forstå?
Nei. Eg rømmer!

Hjarta seier meg:
Snu, fortel dei og lev
Men blikka deira er der
Redsel, dei meg gjev

Dei andre
Dei har mange grunnar
Dei ramsar dei opp
frå sine hatfulle munnar

Min fridom
betyr ikkje mykje
Eg bør gjere som dei fleste
Gløyme min lykke

Men så høyrer eg nokon
som kviskrar meg i øyra
"Kva har du gjort gale?
La meg få høyra"

Eg snur
Vender heim
Eg fortel
Eg lever

Så kjem blikket

Og eg
Mitt hovud hever