Depresjon og lavkarbo!

Så var denne dagen gått og eg sitt med ein kjensle av å ikkje ha gjort ein dritt, også i dag. (I tillegg brukar eg tid på å skrive eit innlegg, istadenfor å desperat lese pensum som eg burde lese for ein evighet sidan).
Egentlig burde eg vore supernøgd sidan eg faktisk fekk meg opp av senga i dag tidlig. Eller dei fleste vil ikkje kalle 8.30 tidlig eingong (dei har problem), men de ane ikkje kor mykje eg sleit med meg sjølv i dag tidlig. Eg høyres forferdelig lat ut, men eg er ikkje det. Eller jo. Kanskje eg er det, men eg vil ikkje vera det. Det er ikkje det at eg er trøytt som er problemet, å vera trøytt er litt godt egentlig. Det er psyken.
Eg skjønar ikkje på meg sjølv. Det er som om eg er to forskjellige personar, som skiftar mellom å vera overlykkelig til sjukleg deprimert. Om kvelden er, som oftast, livet bra og eg har store planar for morgondagen, veka, månaden, året og resten av livet. Ja, med unntak av angstliknande tankar om døden og "kva er meininga med livet" tårer, som eg reknar med dei fleste har i ny og ne (Iallefall eit par gongar i veka...Heilt normalt trur eg). Uansett! Når vekkerklokka ringer om morgonen ser eg ingen meining med livet, ingen grunn til å stå opp og drøymeverda verkar så ufattelig mykje betre enn verkelegheita. (Noko den som oftast også er). Motivasjonen er på bånn og sjølv om eg veit at dagen kan bli bra berre eg står opp, så vinn senga som oftast. Det hjelpe ikkje at eg satt ein laurdagskveld, søkte på "depresjon" på Google og fann ut at eg også er ein hypokondar (Burde forsåvidt skjønt det når eg spurte mamma om ho kunne kjenne på ein "kul" i brystet mitt for nokre veker sidan, og seinare på halsen etterfulgt av hudkreftundersøkning på ein føflekk.... Eg synst framleis det er ein kul på halsen forresten).

Dette valdsomme kjensleutbrotet ovenfor seier vel litt om korleis det går med slankinga: rævvaaaa dårlig! (for min del)
Carina er komen heim frå syden og jada jada. Der var ho vinnaren gitt! Ho har gått ned tilsaman 5,3 kg, mens eg har gått ned 2,6 kg. Ho har dermed vunnet kampen om å vera 5kg lettere. Då e me ferdig liksom..? Neida. Me har økt målet til 7 kg berre for å gjera meg endå meir mislykka, deprimert og desperat.

Ja, når me snakke om desperat: I dag satt eg under forelesning og kritiserte den populære lavkarbodietten ("kan ikkje skjønna at folk gidd liksom", "trur ikkje litt på at det virker")og endte opp med å gå heim og bestille ei bok som handlar om nettopp lavkarbo dietten og lavkarbo oppskrifter.

Eg e ein hyklar!

Mind your own business!

Eg har aldri vore så flink til å snakke for meg eller reagere spontant med ein god kommentar i offentligheita. Nokre av deko ristar litt på hovudet no, men det er berre fordi eg kjenner dykk alt for godt og fordi eg slappar av og dermed blir flinkare te å kome med ein slengkommentar i ny og ned. (Og forresten bussjåførsituasjonen som nokre av dykk kjenner til, men då var eg full... så den tel ikkje). Men sånn ellers så blir det mumling og halveis smiling, sjølv om eg har lyst å drepe personen. (Eg støttar ikkje vald, men du skjønar). Tenk viss eg kunne utrykke meg like sjølvsikkert og bra muntlig, som eg klarar skriftleg? Då skulle de få gjennomgå, de som alltid skal blande dykk inn i andre sitt liv og vera ein pest og ein plage!

For å gje eit eksempel skulle eg på ein aldri så liten kinotur i dag. Eg kjøpte sjølvsagt popcorn og brus, noko som er obligatorisk kinosnop. Så der stod eg med hendene fulle av popcorn og brus saman med Silje (som var utan noko snop som helst. Greit. Ein liten sjokolade, men herregud liksom) og jaggu skulle ikkje det kome ei ekkel halvegs gamal dame forbi og fortelle meg at "det er mye kalorier i den der vettu", mens ho peika på popcornen min. Kva gjorde eg? Joda, eg smilte og lo litt nervøst, mens eg egentlig hadde lyst til å skrike:
KA I HELVETTE? EG HAR GÅTT NED 2,3 KILO FAKTISK, DI GAMLE HURPE! 

Kva skal denne kommentaren vera god for, kjære gamle dame? Fekk du det betre med deg sjølv eller trur du livet mitt vart så utrulig mykje betre etter den kommentaren? Trur du at eg plutselig vakna og såg ned på popcornet mitt og plutselig skjønte at: "Hey! Da e kaloriar i popcorn!" ? 

GAD! 

Sånne ting som dette irritere vette av meg. No verker det som om eg er veldig fornærma og sånn, og det er eg forsåvidt også, men dette er altså meint sånn generelt sett. Kvifor har alle så ufattelige sterke meiningar om kva andre burde gjere og ikkje gjere? Eller for å sei det på ein annan måte, for eg har sterke meiningar om alle slags folk eg også, men eg prøver ikkje å påverke eller ytre min meining til den personen det gjeld (utanom denne gamle dama og eit fåtal av andre ... greit, kanskje ein god del andre). Eg trur det må enda eit eksempel til for å få fram det eg meiner:

Eg såg eit abort program eller rettare sagt eit antiabort program på tven ein kveld. (Faktisk ein laurdags kveld. FML) Det var ein dokumentar som viste alle antiabortorganisasjonane i USA. Eg trur det er rundt 600 abort klinikker i USA og samtidig 4000 hysteriske antiabortorganisasjonar. Ka skjer liksom? Desse demonstrantane eller ekstreme antiabort folka står blant anna altså utanfor ein abortklinikk frå 6 om morgonen til seint på kvelden for å stoppe dei som går inn og skal utføre ein abort. Dei stoppar dei med løgner og falske bilder berre for å overtale dei "aborttrengande" om at dei har rett. Og for all del. Kanskje dei har rett. Kanskje abort er ein forferdelig ting. Men kan ikkje dei leve med denne vissheita aleine og ikkje tru at dei har ein slags misjonerande rett til å prøve å få folk med seg på "si side", som sjølvsagt er den beste og rette sida. KVEN gav desse rett til å påtrenge si eiga tru på andre folk, berre fordi du trur at det er rett?  Ååh jada. Me veit alle svaret: Gud sjølvsagt.

For når Gud seier det, så er det jo sjølvsagt riktig!

Like langt!

Då har det jaggu gått over 4 veker sidan eg og Carina starta slankekrigen oss i mellom, om å gå ned 5kg først. Dei to fyrste vekene gjekk det dårlig for min del, med kun -0,3 kg. Carina derimot: ned 1,3 kg.

Desse to vekene har eg sulta meg ihjel i vekene, men likevel kost meg nok i helgene (sjølv om eg åt ekle knekkebrød på jobb lørdagen, istadenfor min fantastiske ferdig pasta). Ein kan jo ikkje slutta å kosa seg. Den eine veka var jo tross alt romjul og nyttår. Men! Eg har trent! Sist veke trente eg 3 gongar på Osterøy treningssenter, der eg fekk "gratisveke" av sambuar Ida. (Eg besvimte nesten etter den eine spinningstimen og pappa, som vanlegvis ikkje blir flau over noko som helst, prøvde å snika seg ut mens eg låg halvdau øve ein spinningssykkel. Men uansett. Eg har trent).

Dette har gjort at eg har gått ned 1 kg på desse to vekene og er no nede i -1,3%. HURRA!

Carina har verken gått opp eller ned, noko som vil sei at ME ER LIKT! Let the game begin!

For dette vekttapet er det ein del eg må takka:
- Ida, for "gratiskortet" (eg tok hintet)

- Glenn Vik som på nyttårsafta (tydelig berusa) sa: "Eg ser du har gått ned 0,3 kg".

- Kristian Fjellanger, for si flotte bok: "FEIT-mitt liv som tjukkas". Den e inspirerande og god på ein rar måte! (kjøp her)

Eg må også retta ein takk til Therese, Ida, Synne og Malena som har satt viljestyrken min sterkt på prøve dei to siste dagane. Dei har vore over på spelekvelder i går og i dag, noko som tydeligvis betyr: "Me må også ete usunn mat samtidig". Mandag med pizza- og i dag med brownies laging i leiligheten. Så der satt eg med egg og knekkebrød. Gjekk heilt fint det.

Skyt meg!

Livet!

Av og til
kjenner eg meg
så ufattelig trygg
Ingenting kan gå gale
Livet er så lett

Av og til
kenner eg meg
så ufattelig hjelpelaus
Eg har ingen kontoll over
kva som kan skje i morgon
Livet er et spel

Av og til
kjenner eg meg
så ufattelig glad
Eg er så glad
at eg nesten sprekker
Livet er full av glede

Av og til
kjenner eg meg
så ufattelig einsam
Ingen forstår meg
og ingen høyrer
Livet er ein vits

Av og til
kjenner eg alt dette
så ufattelig sterkt
Smilet og tårene
smelter saman

Det er då eg skjøner:
Livet er alt anna enn lett



© Tone Mjelde

Mannfolk i forandring?

Eg har busett meg på Osterøy i jula og fann fort ut at eg hadde tatt for lite klede med meg. No har det snart gått tre veke og eg har budd i Carina sitt kleskap sidan byrjinga av ferien. For ja. Eg har framleis ferie, ferie, ferie, ferie. Tirsdag brakar det heile laus med 2 heile timar, og ikkje minst 2 heile timar torsdagen også (eller var det 4?Huff !). Før det plutselig vart helg. Sukk. Det er hardt du. Neida. Joda! Det er faktisk ganske hardt, sånn psykisk. For sjølvdisiplinen min slit allereie med tanken på at eg må stå opp om morningar og sjølv tvinge meg sjølv til å lese. For dersom eg skal overleve universitetet, så reknar eg med eg må gjere meir enn å gå på forelesninger (finn raskt nok ut av det). Vel. Wish me luck. (Øver på engelsken sidan 90% av lesestoffet er på engelsk dette semesteret).

Sidan eg har hatt så mykje tid i det siste, har eg hatt store fritidsproblem. Eg har gått turar, laga sunn mat til husholdninga (min familie) og ikkje minst: sett på tv. Og når ein må velje mellom Oprah og NRK sporten, så blir det sjølvsagt NRK sporten. Og kven er der? Vår aller kjære Northug. Sutrete og jævlig. Altså. Særris? Ka e det med han her?

Kva har skjedd med mine gamle barndomshelter?

Thomas Alsgaard, med sine fantastiske augebryn og Bjørn Dæhlie sitt strålande smil. "Kor e alle heltan hen?" No sitt me igjen med ein arrogant drittunge, på 24 år, som sjølvsagt e flink nok til å stå på ski men som flauer seg ut gang på gang på gang med sine ekle kommentarar.

Dette innleder til min nye avsløring, næmlig at gutar rundt oss oppfører seg som jenter i eit tenåringsdrama. Eg snakker ikkje om Northug, men om gutar i mitt liv. Gutar, som burde vore menn, men som heller brukar tida si på å baksnakke, utestenge og nærmast mobbe andre gutar. Når ein må sitte på fest og høyre på gutar, vel over 20 i alder, som snakkar som jentegjengen min gjorde på ungdomskulen. Då e det på tide å vokse opp eller for min del: Bytte venegjeng.
Har det alltid vore slik? Har menn, hemmelig, vore hormonelle tenåringar, eller er dette noko nytt? Kanskje eg berre har gått på ein smell og havna i feil guttegjeng?

For meg verkar det iallfall som om mannfolka er i krise. Kor vart det av mannfolka som ikkje grin offentlig, som ikkje barberer seg og ikkje baksnakker, som ikkje bruker energi på småkranglar og ikkje tenker over alt mogleg?

Gad. Eg kjem til å vera singel for ever!

Det er jo jul, for faen!

Då var det gått to veker av slankekrigen mellom meg og Carina. Desse to vekene har, for min del, vore jævlige. Eg har jobba på kiwien der chips og snop er nokre cm unna og ikkje minst all anna usunn mat. Til lunsj pleier eg å rulle i pasta, pizzabolle eller gode rundtstykker. Og no... For fyrste gong i mitt liv har det ikkje frista å gå til lunsj, når eg veit at dette ventar meg:

Uansett. Me veigde oss i går, og for min del (som har klaga og sytt meg og faktisk vore ganske så flink) var det ikkje mykje å jubla for. Carina derimot, som ikkje har klaga eller sytt eller noko (men tydeligvis vore superflink), kunne jubla. Carina har gått ned 1,3 kg. Og eg... Nesten det samme, berre eit kilo mindre, altså: -0,3 kg. Ka faen liksom? Knekkebrød nærmast kvar dag og dette er det eg får? Greitt, så hadde eg ein dårlig start med burn drikking i 3 dagar i strekk grunna desperat eksamensoppgåve skriving, men eg har jo vore sabla flink ellers (viss ein ser vekk frå 2 kveldar med høgt alkoholforbruk). Men da e jo jul for faen!

Dersom ein ser det frå den positive sida, så er det ganske bra å gå ned 0,3 kg,og ikkje minst 1,3 kg, av å berre ete annleis og ikkje trene i det heile tatt. For me har faktisk ikkje trent ein einaste dag (viss me ikkje tar med dansinga på dei alkoholfulle kveldane). Eg har berre gått rundt og vore konstant sulten liksom, i jula!

Jaja. Sånn går no dagan. Julafta vart liksom ikkje det same heller. Satt i stolen med dårleg samvit og fann ut at da e nåkke hakkande gale med meg. Det er jo jul for faen!

Skippertak!

Skippertak (def.: kort og intensiv anstrengelse) er ordet som kan beskrive min situasjon denne veka. Er det mulig å utsette mest mogleg for å så sitte to dagar før innlevering av to eksamensoppgåve og ha skrevet 10% av oppgåvene? Ja. Det er fullt mogleg. Eg hadde faktisk gløymt kor utrulig skippertak-menneske eg er når det er noko som er fullstendig uinteressant (som exphil og exfac) må bli gjort.Det er rart kor spennande alt anna blir når ein burde gjera noko kjedelig. I går "vakna eg plutselig opp" mens eg støvsugde leiligheita og tenkte: Ka faen? Eg støvsugde mandag, kvifor gjer eg dette igjen? I dag bar eg ut bosset og vaska badet... Alt for å ikkje gjere det som verkeleg er naudsynt: nemleg eksamensoppgåvene.

Eg byrja å ta bilete av meg sjølv: (altså eg tar kanskje eit i ny og ne, men no tok eg ein heil serie med bileter, noko som minna meg om fjortisperioden min som varte til vidaregåande ... Ja, eg va litt sein i utviklinga)

Ein kan tydelig sjå sinnstemninga endre seg til neste dag...

Eg ringte til og med mamma i ein halvtime og maste non stop!

Plutselig låg eg merke te skoa mine og måtte konstantere at desse skoa må i søppelet og eg må (... nok ein gong...) ta turen til skobutikken! HERREGUD! Dei e berre... 2-3 år! KORFOR kan ikkje sko vara evig?

Nei... Dei hadde ikkje kvitt mønster (salt) på seg når eg kjøpte dei!

Så. Her sitt eg. Fullt klar øve at eksamensoppgåvene vart crappy, men med et smil om munn...

Kvifor? Jo :) Fordi eg glede meg te å koma heim :) til...

Stress, krangling, kjæfting, mas og kaos

Altså: Det er juleferie!