Ønskeliste

Jau. Då er det eksamenstid og tankane mine er sjølvsagt heilt andre stadar, nemlig på julegaver! Folk maser g spør iveg om kva eg ønsker meg, så her kjem det ei liste. For deg som ikkje føle deg truffen og ikkje har planar om å kjøpa julepresang til meg, så sjå på dette som (dårlig) underholdning. For deg som føler deg truffen og kjem til å kjøpe julepresang til meg: Høyr med andre slik at du ikkje kjøper det same som andre. (Ja, Lene og mamma. Eg hinter til dykk. To vaffeljern er fint det, men veldig bortkasta for augenblinken).

(Tilfeldig rekkefølge)

1. Tynn regnjakke (familie)
2. Gode joggesko (familie)
3. Denne her, sjølv om den e veldig dyr: (omg revolusjonerande lizzm):  http://www.elkjop.no/product/hus-og-hjem/personlig-pleie/barbermaskin-harfjerning/FG1PDK001/silk-n-flash-go-harfjerning
4. Fine klede (du har større sjans te å kjøpa nåkke fint, enn da eg har)
5. Panneband (da må ikke klø, sånn som Carina sitt)
6. Matboks med fleire rom i (for ein fattig student som vil ha ei litt spennande matniste med)
7. Alt som finns av studenthjelpemiddel. Ikkje kalkulator og sånn. Men sånnt som kan gjera studentlivet enklare.
8. Småting som gjer livet lettere. Har egentlig ingen eksempel.
9. Gåvekort. Gåvekort på alt mulig er bra. Og så må du minne meg på å bruke de innan et år. Eg har framleis to frå sist bursdag eg enda ikkje har brukt. GLØYMER DET BERRE.
10. All slags hjelpemiddel eller motivasjonspush som kan få meg slank (og høg)
p.s. JA kjem te å bli fornærma dersom eg får boka: "korleis bli slank"!

Ja. Dette gjekk jo jækla bra. Eg suge tydeligvis på å lage ønskeliste. Men... for å vera 23.november, så synst eg faktisk ikkje det er så gale :)

God natt frå strandgaten 212

Familie

Eg har aldri sett på meg sjølv som ein voldsomt familieknytta type. Har vel egentlig ikkje tenkt så særlig mykje på det heller. Eg har liksom ikkje vore ein type som fortel alt mulig til søstra mi eller foreldra mine. Eg fortel vel egentlig ikkje noko til nokon.
Men i dei siste åra har dette endra seg. Eg merker kor utrulig mykje familien min betyr for meg. Når det har gått ei veke utan dei (noko som sjeldan skjer) så kjenner eg at eg treng å sjå og å snakke med dei igjen. Det treng ikkje vera voldsomme utflukter eller noko planlagt. Kaffi med pappen mens me les avisa er noko av det finaste eg veit. Eller diskusjonar rundt matbordet. Å veta at nokon bryr seg om det eg meiner og vil sei. At nokon er glade for at eg er heime. Det er ei god kjensle.
Eg har også fått eit mykje betre forhold til søskene mine. Lillesøstera mi er blitt min beste ven og lillebroren min og eg har plutselig samme interesser og kan ha lange samtaler om alt mulig. Dei har blitt utrulige viktige personar i livet mitt, som eg aldri ville klart meg utan.
Familien har, rett og slett, blitt den staden eg kan opne meg opp og fortelje om både glede og sorg. Der eg kan vise mi uperfekte side og la tårene renne. Der eg kan vera meg sjølv. Det kjennes så ufattelig trygt og godt å vete at dei er glad i meg, uansett.

Det er vel det familie handlar om ...

Når lyset sluknar

Elendigheita

tek over

Djupet 

drar meg ned

Det lille lyset

langt der borte

sluknar

meir og meir

Tomheita inni meg

Desperasjonen

Einsamheita

Den overgår alt

Det varme lyset

som eingong var der

Det som før overskygga mørket

Det forsvinn

meir og meir

Du ser det kanskje ikkje

på meg

I ettertid er handlingane

ikkje til å forstå

Likevel

Er det slik 

inni meg

Eg meiner ingenting vondt

Eg ønsker ikkje å såre nokon

Likevel. 

vart det slik.

Copyright

Tone Mjelde 

17.11.2011

Dryppet

Alt eg høyrer
er regnets jamne drypp

Det drypp heile dagen
Slutter aldri
å dryppe

Eg ser ikkje lenger
den blå himmelen
Eg høyrer ikkje lenger
fuglesongen

Berre dryppet

Eg kjenner inga glede
Eg ser ikkje smila
Kjenner ikkje lykka
over livet

Dette er dagen min
Dagane mine
Sorga mi

Dagen derpå kjensle

Eg er litt lei den perfekte internettverda me lever i. Alt er perfekt og alle er perfekte. Eg tenkjer at eg ikkje gjer slik. At eg ikkje skriv perfekte statusoppdateringer på facebook, men så ser eg tilbake og treng ikkje leite lenge før eg skjøner at alt eg skriv om er kor fantastisk flink eg er og kor perfekt eg har det. Gubba kor glad eg er heile tida, utad. Derfor så kjem det herved eit knall ærlig innlegg om den uperfekte og usikre Tone, bak kiwismilet og dei perfekte statusoppdateringane.

Eg har i to-tre år slitt med ein sånn dagen derpå kjensle. Ikkje sånn dagen etter alkoholinntak greier, men sånn dagen etter noko stort har skjedd. Eller noko gøy har skjedd, eller noko eg har planlagt lenge har skjedd. Det er for eksempel etter den siste teaterforestillinga, eller fotballfesten, eller innflyttingsfesten, eller OPNINGSDAGEN i Haus, eller turen te Kroatia. Desse gøye tinga skjer jo heile tida.
Denne dagen derpå kjensla e heilt forferdelig. Eg dett ned i eit deprisjons hål utan motivasjon og utan meining med livet. Kva no liksom? Denne følelsen varer så innihamla lenge også. Dagane etter siste teaterframsyning, (teater+kaidansen), låg eg i senga i tre dager i strekk. Såg ingen grunn til å stå opp, sjølv om verda er fantastisk og eg egentlig ikkje har noko å klage over. Slik er det alltid. Eg har for eksempel nettopp komen heim frå Kroatia. Gubba noa så flott eg følte meg der, vell vitande at bikinisida ikkje er mi beste side, så følte eg meg flott! Eg slappa av, eg drakk opp mojito blandinga i baren og nytte livet. Så kjem eg heim og dagen etterpå ser eg meg i speilet. Føler meg forferdelig. Føler meg teit. Føler meg heilt ubrukelig, hjelpelaus, dårlig og som om det ikkje er noko som kan få meg motivert igjen. Slik er det alltid. Dei tre neste dagane må eg berre innsjå at her blir det ikkje mange efferktive dager, gjerne litt grining om kvelden for meg sjølv og ikkje minst mykje usunn mat. Etter dei tre dagane så byrjer ting å kome seg. Eg står opp når eg skal (sånn nesten iallefall), klarar å opne ei bok, og prøver (berre prøver) å kutte ned på den usunne etinga. Så byrjar eg å planlegge neste ting, er utrulig effektiv og føler meg fantastisk. Det gøye skjer og så er det påan igjen. Det er vanskelig å forklare kor ekstrem denne kjensla er og kor langt nede eg føle meg. Kjensla kan egentlig ikkje forklarast.

Når eg tenkjer meg om så er det alt dette gøye sin skuld. Alt dette gøye som eg ser fram til, som eg planlegger og som eg aldri kan få igjen. Det blir berre ein opningsdag i Haus og den same Kroatia turen eller teaterframsyninga får eg aldri igjen. Kanskje det er det som plager meg. Kanskje eg burde slutte å vera med på alt dette gøye. Viss ikkje må eg sikkert ha ei fast sjukemeldingsveke (iallefall tre dagar) i månaden når eg byrjar i fast jobb. Jaja. Det er heldigvis lenge til.

Kanskje det kjem seg og eg finn ei løysning på det.
Eller så er det berre slik livet er, uperfekt og full av kontrastar. Langt vekke frå det perfekte facebooklivet me alle ynskjer me eigentlig hadde.

Livet er som en golfball - en lang rekke harde slag til man havner i et hull i jorden.

Ukjent

Du og smilet

Ditt smil
Det varmer
Det når heilt inn til hjarterota
Det er varmt, men samtidig
utfordrande, tullete

Smilet ditt
Det gjer meg mo
Mo i knedna
Mo i kroppen
Eg klarar ikkje
stå i ro

Smila dine
blender meg
Gjer meg lamma og forundra
Du gjer det med meg

Ditt smil til meg
Det kan ikkje forklarast
Kan ikkje smilast vidare

Det er smilet ditt
til meg

<3

Copyright
Tone Mjelde

Konsekvensar!

Hausvik FK er aktive på facebook og har no fått si eiga heimeside. Eg har sett på dette som positivt.  Berre positivt, ingenting anna. Kva skal vera negativt med det? Hausvik får fleire tilhengarar, fleire folk på kampar og meir blest rundt seg. Hausvik er på veg opp og folk byrjar endelig å sjå oss!

For 15 dagar sidan lagde eg hendinga, i Hausvik FK sitt navn på facebook; "Hausvik G19-Minde". Eg skreiv at på bortekampen hadde det vore mykje drittslenging og Hausvik hadde tapt 7-1. Dei trong supporterar og all støtte dei kunne få. Eg prøvde å få flest mogleg publikum. Kommentarene kom frå Hausvik spelarane, f.eks at dett kom til å bli "hefti", "ein artig kamp", "me henter trakoren" osv. "Faens minde dritt" kom frå andre lag på Osterøy som også hadde spelt mot Minde tidligare. Eg fjerna det ikkje, tenkte ikkje at nokon andre kom til å få sjå dette... Tenkte ikkje på konsekvensane. Plutselig oppdaga Minde spelarane hendinga og då byrja dei alvorlege truslane og hetsinga å kome. Ein trussel frå ein Minde spelar var f.eks: "Nå setter pappaguttene fra seg champagnen og kler seg med våpen. Nå skal det drepes". Ein alvorlig trussel, som vart fjerna med ein gang den vart oppdaga. Sjølv om eg fjerna den, så skjønte eg ikkje at dette var alvor. Eg såg på dette som ord, ord frå ein liten pappagutt. Men dette var ein trussel. Dette var trigging, som kunne utløse ein situasjon. Jo fleire hatmeldinger og truslar som kom (som eg ikkje klarte å halde følge med og fjerne med ein gong), jo fleire publikum skulle det komme på kampen.("deltek" knappen på facebook) For det er slik me er. Me menneske. Me søker action og spenning i kvardagen, og ein fotballkamp blir plutselig litt meir spennande når det er snakk om ein liten supporter" krig "i tillegg.Ingen ekte krig, men krig i form av ord.

Halve bygda møtte opp. Eg har faktisk ikkje sett så mange vera på Haus Idrettsplass før. For ein juniorkamp. Eg var i ekstase. Hausvik juniorer vann til slutt 4-2 etter ein forrykande fotballkamp, der dei i vår tapte 7-1. Folk storma bana i glede! Kiosken hadde over 3000kr i overskudd og dagen min var heilt fantastisk. Eg og systera mi entra døra heime med "HEIA HAUSVIK" sang for mamma og pappa. Detaljer frå kampen vart forklart. Mons Helge, broren min som speler på laget, kom heim og me tok alt om igjen. TENK at me viste dei sosseta bygutta kor bra me frå Haus på Osterøy er! Eg var så stolt! Eg var så glad! Hausvik er på gang!

Der endte gleda. Fyrst blålys frå ambulansen borte i vegen og så politibilen like etter. Ka i helvette som skjer? Me var sikker på at det var keeperen til Minde som ikkje hadde tålt den siste trøkken. Eg ringte Sigve og fekk svaret. Nokre frå Osterøy hadde slått ned Minde spelarar. Det var heldigvis ingen Hausvik spelarar som var involvert. Men likavel. Nokon, nokon frå Osterøy, hadde slått ned Minde spelarar... på ein juniorkamp... på Haus Idrettsplass.... På nye Haus idrettsplass!

Eg skjøner det no. Facebook er farlig. Internett er farlig. Ting ein skriv er ikkje berre ord. Kampen vart hussa opp i skyene på facebook og spelarane var klare for "krig". Publikum var klare for "krig". Nokon, som ikkje var der for fotballen sin skyld, hadde fått dette med seg og møtte opp. Klare for krig. Krig utanfor fotballbana. Ordentlig krig.

Eg skreiv om drittslenginga i forrige kamp. Eg byrja. Eg slo ikkje hard nok ned på det som skjedde. Eg såg ikkje ringverknadane. Eg er medskyldig. Eg skjønte det ikkje. 

Men no veit eg det: Facebook er farlig!